Supersupergevoelige puber. Je ziet geen toekomst meer maar er is een weg!

16 jaar ben je als ik je ontmoet. Wat je voelt is dat je er niet meer wilt zijn. Angst, slapeloosheid, vermoeidheid en overprikkeling hebben de overhand. Naar school gaan lukt al een heel lang niet meer. De jeugdhulpverlening komt al jaren, met de beste intenties, met begeleidingsaanbod dat niet passend voor je is. En inmiddels heb je het label Autisme gekregen. Een label waar je geen herkenning in vindt. Je ouders ook niet, maar het wordt je toch gegeven.

In ons eerste gesprek zie ik je na 5 minuten vertrekken. Je lijf zit nog op de bank, maar jij bent weg. ‘Waar ben je naartoe?’ vraag ik. Je moeder is verbaasd. Ik ben de eerste die het opmerkt.

Je opent. Je vertelt mij over je leven, wat je waarneemt en de eenzaamheid die je ervaart.

Ik ontmoet je humor, je overdenkingen en je creativiteit, je behoefte aan erkenning en herkenning. Ik voel de ontlading als je deze erkenning en herkenning beleeft. Je bent supergevoelig, pakt alles op aan sferen en energieën en hebt verbinding met overledenen. Wat je mag leren is dat de regie bij jou ligt. Je leert om te gronden en je leert tools in te zetten voor het omgaan met alle prikkels en energieën die binnenkomen. Zo kom je steeds meer in je kracht te staan. Je begint je spirituele gevoeligheid te omarmen.

Beetje bij beetje krijg je zicht op je eigen overtuigingen, strategieën en overlevingsmechanismen. En je probeert nieuwe strategieën uit. Je herstelt het contact met jezelf. Dit gaat niet vanzelf! Je angst heeft de neiging het over te nemen maar je zet dapper door. Trauma’s worden verwerkt. Je begint weer toekomst voor jezelf te zien! Een toekomst die soms nog wat overweldigend voelt maar je ziet ook mooie kansen en mogelijkheden.

En ook ik zie een wereld vol mogelijkheden voor jou.

Supersupergevoelige puber
Ida Aantjes

Ida Aantjes

Coaching bij hoogsensitiviteit
en opvoedvragen